Jumat, 16 Mei 2014

Carpon Mangle 15-21 Mei 2014


Dana Hibah
Ku: Nina Rahayu Nadéa
IMG_0250

                Di dieu. Di pangbérokan. Aya cimata nu teu weléh kumeclak, maseuhan haté. Maseuhan lalakon. Rasa kaduhung teu weléh ngamomotan. Kaduhung anu kapahung, heunteu bisa kaubaran. Tiap ringkang, tiap léngkah, lambaran lalakon narémbongan. Ngoyagkeun muara cimata, anu geus dibendung, bedah deui. Kasedih jeung karémpan ngulampreng saban usik. Awak aya di dieu. Tapi panglamunan ngalayang kakalayangan teuing kamendi. Asa napak asa heunteu.
Rénjag. Aya nu kumeleter dina haté. Kélébétna bendéra partai jeung orasi nu ku kuring dilakukeun nyingkabkeun lelembutan. Silhuétna pating kalayang, ngaringkangan minuhan lulurung kalbu.  Kieu antukna, unggah balé watangan kasarung hukum,  kalimpud bingung.
Rumasa nyieun jalan peunggas.  Rumasa néang kasenangan ku cara anu teu matut. Sanajan ngan saukur kababawa. Tapi nya kieu buktina. Lara nalangsa nibanan raga.  Nya kieu ubar keur kuring sorangan, nu geus codéka. Tamaha ku lampah sorangan.
*
                Bosen jadi guru honor. Sakitu geus ngabakti ka nagara lila. Belasan taun, tapi can dikersakeun aya milik. Can bisa jadi PNS. Sok asa ngeunah ningali maranéhna para PNS, tanggung jawab sarua tapi ningali dina karaharjaan jauh tanah ka langit. Malah lamun kudu disebutkeun mah, asa panggetolna ngajar téh. Datang tangginas waé, administrasi kumplit. Maranéhna mah tinggal copy paste waé. Atuh dina widang ngajar, rarasaan mah teu nogéncang, kitu deui  barudak resep cenah mun diajar ku kuring. Babari ngarti.
                Sumanget jeung resep mah nataku. Angot teu bisa disumputkeun. Da ngan éta kabisa téh, ngajar. Teu boga deui kaahlian widang séjén. Ngan édas lamun geus mikir karaharjaan, sumanget téh sok asa leungit baganti keuheul. Pangpangna ningali maranéhna.
Padahal mah ceuk sasaha gé cenah kuring téh ngeunah. Ngeunah pédah nyekel jabatan jadi staff kurikulum tur deui kuring aktif dina sababaraha komunitas. Aub dina sababaraha organisasi. Nu dipiharep sangkan ambahan ngalegaan, tur nambah kawawuh. Tapi beuki loba kawawuh, kanyeri téh beuki nambahan. Enya mun noong lebah ékonomi batur. Mungguhing jelema. Tara puas ku kaayan sorangan, angger hayang ngarampa milik batur.
Matakna basa aya nu ngajakan nyieun hiji Komunitas. Kacida atohna. Komo deui basa kuring kapeto jadi ketuana. Teu wudu ieu irung rada rebéh. Susuganan jeung susuganan aya sasén dua sén nu asup kana saku kuring.
                Komunitas anu disokong ku sababaraha sakola, khususna  guru honorér anu ngarasa sanasib nyéta sangkan aya perhatian ti pamaréntah kana nasib kuring jeung saparakanca. Anu dipiharep  sangkan karaharjaan ningkat.
                Tapi ning taunan nyangking jabatan ketua téh, angger geuning euweuh bédana. Sarua wé siga nu enggeus-eunggeus. Anggursing nambahan karuwet. Sabab loba anu curhat ka kuring. Pédah dianggap sagala nyaho dina urusan maranéhna. Leuh, padahal kuring gé sarua jeung maranéhna. Ngan teu wé pok ka maranéhna. Géngsi atuh maenya ketua curhat ka manéhna. Mimiti mah atoh. Tapi lila lila mah ngadon nambah karungsing. Capé gawé teu kapaké. Kitu meureun pibasaeunna. Sagala diteumbleuhkeun ka kuring. Sagala jadi tempat bangbaluh lamun aya masalah.       
Dunya rada ngabaranyay. Kitu rarasaan mah. Sanggeus kuring boga kawawuhan. Salah sahiji  anggota DPR-Pak Baskara. Ku alpukah manéhna karaharjaan kuring saeutik-saeutik ningkat.  Pangharepan miminti tingparentul karembangan.
                Atuh ku alpukahna manéhna ogé proyék mimiti daratang ka kuring. Sanajan kuring ngan saukur anak bawang. Nu penting mimilu manéhna sarta daék ngalakukeun panitahna. Tungut kana kahayangna. Tara loba ceta jeung tara ieuh hayang noong perkara naon-naonna. Nu penting gawé suhud sarta pérélék bisa asup kana saku kuring sorangan.
                Tinggal ngumpulkeun jalma. Akon-akon merjuangkeun kapentingan balaréa ngeunaan kasajehteraan. Ti dinya mah ngalér ngidul nu dicaritakeun. Ti mimiti tujuan, rencana kerja kahareupna. Intina mah ngabibita sangkan kabéh nu hadir bisa milih calon dina prungna pemilihan calég.             Malah mindeng pisan ngamanfaatkeun budak-anak didik kuring nu geus boga hak pilih sangkan milih nomor anu geus ditangtukeun ku kuring.
                Teu ngabibisani ku wawuhna kuring jeung Pak Baskara. Ngajar téh mindeng cul. Da loba pangajakna anu murudul. Mindeng pagedrug antara ngajar jeung kagiatan ka manéhna. Tapi babari, tinggal ménta idin wé ka sakola. Alesan mah pan bisa diréka. Ka dinas téa, ngadata jumlah guru téa.  Gampang. Nu penting ka ditu ka dieu kacumponan. Ka sakola méré tugas atuh proyék jeung manéhna bisa jalan.
*
                Neut neutan. Kitu babasan nu ku kuring bisa karasa. Neut neutan dina widang ékonomi. Reureujeungan jeung manéhna ning karasa pisan. Karaharjaan saeutik saeutik naék. Atuh kabutuhan sapopoé teu ngandelkeun teuing tina honor sakola anu ngan ukur sabaraha. Pan biasana gé honor ti sakola mah dina saminggu gé geus béak dipaké résiko dapur.
                Ayeuna mah kabantuan. Komo perkara mie instan jeung kuéh kaleng mah ceuyah. Imah nu asalna molongpong ayeuna mah badis gudang. Di ditu di dieu pinuh ku karung. Ti mimiti tiung, sajadah, emih jeung nu liana ngahunyud. Keur bagikeuneun ka tatangga jeung lainna. Atuh ku ayana kitu lumayan bisa nyokot hiji dua mah keur kaperluan dapur.
                Pon kitu deui pamajikan kacida pisan  ngarojong kuring. Mun aya Pak Baskara téh teu sirikna dagdag dégdég sagala disadiakeun. Kitu pantes atuh da kaala hasilna. Enya pamajikan gé ayeuna mah béar marahmay waé, pamuluna. Béda jeung kamari-kamari anu salilana  alum jeung teu bérag, pangaruh euweuh duit.
*
Dina hiji waktu Pak Baskara datang ka imah. Ngabadamikeun cenah rék aya garapan anyar. Haget kacida. Geus kaerong piduiteun nampeu hareupeun.
                “Kumaha sanggup?”
                “Siap, Pak!”
                “Sok atuh ayeuna mah tatahar. Sagala rupana. Tinangtu sakeudeung deui gé bakal cair geura.”
                Teu dititah dua kali. Kuring langsung barang gawé. Komo ieu, langsung haget lantaran pagawéanna luyu pisan jeung garapan kuring. Ngadata jumlah guru honor anu aya. Teu lila da datana mah geus aya. Atuh isukna gé sakabéh  kaperluan data jeung proposal dibikeun ka manéhna.
                “Weis. Enyaan. Tokcér. Tah. Sakali dititah pagawéan langsung anggeus.”
                “Terus ayeuna kumaha?”
                “Ké ku kuring di koling deui. Tinggal nunggu kabungah waé. Siapkeun wé rekening anyar nya.”
                “Siap... siap....”
                Teu lila ti dinya  manéhna nelepon. Duit geus cair. Sarta ngajakan ngariung sagancangna. Pikeun babadamian léngkah nu kudu dipigawé satutas nampa duit.
*
                Dina prungna gempungan. Teu wudu nu hadir ka acara téh loba pisan. Da kitu kanyataanna jumlah guru honor téh kacida lobana. Atuh saruka bungah da kabagéan duit anu teu disangka-sangka. Lumayan gedéna keur itungan guru honor mah.
                “Ieu pangnandatangankeun.” Ceuk Pak Baskara ka kuring.
                “Ieu sadayana?” Kuring tumanya.
                “Enya gutrut wé. Kuma dinya wé carana. Nu penting kudu ditanda tangan kabéh. Tenang ké uang lelahna mah nuturkeun. Gedé malah.” Pak Baskara nyéréngéh.
                Kuring teu hayang nyaho. Nu sidik mah hayang geura kapécrétan duit. Da kabéh anu aya dina rekening geus diringkid ku manéhna. Kuring mah ngan saukur nyieunan data sakumaha anu dipikahayangna. Tara ieuh protés.
                “Jadi sigana tah ngoméan imah téh.” Cenah sorana ngoncrang ti béh ditu.
                “Ngoméan imah?” Kuring ngahuleng. Kakara sadar yén kuring kungsi ngadongéng ka manéhna, perkara hayang menerkeun imah. Pédah geus balocor.
                “Ah, timana teuing duitna.” Kuring seuri konéng.
                “Bieu geus ditransfer ku kuring. Sok jatah di dinya.”
                “Ya. Nuhun.” Ceuk kuring bari jeung angger ngahuleng. Mikiran pilampaheun. Kabawakeun ku caritaan manéhna, ngoméan imah.  Kuriak jaman kiwari, pasti merlukeun waragad anu kacida gedéna. Tapi teu burung nguniang muru ATM. Ngajenghok waktu ningali saldo anu kacida gedé.
                “Pak, ieu téh enya keur kuring?”
                “Enya. Sok wé paké.”
                “Nuhun, Pak.”
                Atoh kacida. Harita kénéh langsung dibawa ka imah. Dibikeun ka pamajikan. Sarta langsung dadahut keur kuriak téa.
                Sabulan dua bulan anteng. Genah tumaninah di imah anyar. Weweg, meunang ngoméan téa. Teu kacakclakan cihujan cara sasari. Teu ieuh jadi pikiran waktu Pak Baskara ngaleungit lir diteureuy bumi.  Nu penting kuring tenang, tumaninah. Tapi katenang téh baganti musibah. Waktu dina hiji poé kuring kadatangan  pulisi anu mariksa kuring.
                “Leres Bapak Wikarta?”
                “Eu... leres, Pak.”
                “Ketua Yayasan Amanah?”
                Kuring unggek. Pabaur jeung karémpan anu mimiti narémbongan.
*
                Saudara Wikarta anda terbukti bersalah. Memalsukan data dari dana hibah dan telah melakukan pencucian uang. Serta telah menyalahgunakan bantuan untuk kepentingan partai politik. Untuk itu anda menerima hukuman 5 tahun penjara!” Hakim Urip Sumiharja, ngetrok palu.
                “Bapak!” Sora anak kuring jumerit, pabaur jeung rébuan guru honorér anu kaleprok. Surak.
                “Tah rasakeun jalma sarakah. Tukang korupsi!”
                “Penjara we salilana. Dasar tukang gasab. Ngahakan duit lain hakna.”***

Kamis, 01 Mei 2014

Cernak, dimuat di Harian Analisa Medan. 13 April 2014


Hadiah dari Jujur
Oleh: Nina Rahayu Nadea

                “Risma, Minggu depan kamu akan mewakili sekolah untuk lomba.”
                “Lomba apa?”
                “Lomba membuat hasta karya. Dan Ibu sengaja memilihmu, karena kamu pasti bisa?”
                “Ehm, tapi buat apa yah?”
                “Buat bros saja seperti yang kau bawa. Ingat lakukan yang terbaik yah, Ibu percaya padamu.” Bu Nani meninggalkan Risma.
*
                “Ris bolehkah aku ke rumahmu sekarang?” ujar suara dari sebrang sana.
                “Maaf, Mey. Aku lagi di luar. Lagi jalan-jalan sama Mama.”
                Teman-teman sekelas Risma merasa aneh dengan kelakuan Risma akhir-akhir ini. Risma tak mau main bareng, tak pernah ngerumpi lagi. Setiap pulang selalu terburu-buru. Ada apa yah? Apa kita berbuat salah?  Semua mengira-ngira gerangan yang terjadi. Biasanya setiap pulang sekolah mereka pulang bersama atau jajan dulu ke kantin. Tapi kini, setip bel berbunyi Risma langsung kabur tanpa alasan. Setiap di telepon ada saja alasannya. Jalan-jalanlah, ada saudara lah. Ah, pokoknya menyebalkan.
                “Hus, sudah dari tadi ngegosip saja?” Suara Bu Nani dari belakang membuyarkan perkataan mereka.
                “Ini, Bu. Kita aneh dengan sikap Risma akhir-akhir ini. Ia selalu menghindar dan tak pernah lagi jalan bareng. Ia selalu pulang duluan. Padahal kita ngak punya salah.” Meymey berkata.
                “Ah mungkin dia lagi sibuk.” Bu Nani tersenyum memandang anak didiknya.
                “Aku juga ngerti, Bu. Dia itu sibuk memersiapkan lomba. Kita itu hanya ingin ngobrol dan memberi dukungan saja.”
                “Sudah jangan dipikirkan. Yang penting kita doakan, supaya Risma dapat memenangkan perlombaan itu. Mungkin dia stres memikirkan lombanya. Justru kalian harus memberinya kesempatan, mendukung yang dia lakukan. Jangan sampai berburuk sangka.”
*
Dengan sabar dan teliti Risma memasukan benang itu ke manik-manik. Mengikuti gerakan mamanya. Tak bosan, hingga berhari-hari.
                “Tuh hasilnya kan bagus?” Mama memuji bros buatan Risma. “Makanya harus rajin yah, supaya bisa membuat yang lebih bagus. Kuncinya adalah mau belajar dan tidak bosan,” Mama memegang tangan Risma.
                “Iya, Ma. Pokoknya mulai sekarang Risma akan rajin membantu.”
*
                “Mau ke mana, Ris?”
                “Mau pulang duluan, Bu.”
                “Kenapa sakit?”
                “Iya sedikit ngak enak badan.”
                “Ya sudah. Nanti Ibu kabarin hasilnya.”
                Risma mengangguk tak berani menatap Bu Nani. Sepanjang perjalanan ia cemberut saja. Riris, kakaknya pun tak berani berkomentar. Lebih memilih untuk diam.
                “Wah kenapa pulang lebih awal?” Mama menyapa, ketika Risma berada di ambang pintu.
                Risma tak menjawab. Malah  menangis.
                “Kenapa menangis?”
                “Risma malu. Padahal selama ini selalu membanggakan diri. Bahwa bros yang Risma bawa ke sekolah adalah buatan sendiri. Padahal itu buatan Mama.” Risma membenamkan wajahnya ke pelukan Mama.
                Mama hanya tersenyum membelai kepala Risma. “Tapi yang penting kau telah bekerja keras dan berusaha, iya kan?”
                “Maafkan Risma ya, Ma. Sudah mengaku buatan Mama adalah hasil karyaku.” Risma semakin menangis.
                “Sudahlah yang penting kau mau berlaku jujur dalam lomba. Kau membuatnya sendiri. Oh iya, tadi ada telepon dari Bu Nani, tapi tidak keburu diangkat. Teleponlah, Ris.”
                “Malu.”
                “Jangan malu. Berkatalah jujur.”
                Tanpa menunggu ucapan Risma. Mama memijit nomor HP Bu Nani dan memberikannya pada Risma.
                “Bu, maafkan Risma, yah?”
                “Maaf kenapa?”
                “Risma telah membohongi Ibu. Bros yang selama ini dibawa ke sekolah itu bukan buatanku tapi buatan Mama.” Suara Risma basah karena air mata.
                “Ngak apa-apa. Kau sudah menebus kesalahan dengan bekerja keras, berlatih setiap hari.”
                Koq ibu tau?”
                “Karena mamamu pernah datang ke rumah. Dan bercerita banyak tentangmu. Dan tau hadiahnya?”
                “Hadiah apa, Bu?”
                “Hadiah untuk anak jujur sepertimu.”
                “Maksud Ibu?”
                “Karyamu terpilih juri sebagai pemenang tiga dalam perlombaan tadi. Selamat ya, Ris.”
***
                http://m.analisadaily.com/news?r=21704#.U2JQ9XvZ_mc.facebook

Jumat, 18 April 2014

Carpon Galura, 17-24 April 214


Nu Migandrung
Ku: Nina Rahayu Nadéa

                Rék logout pisan. Teu jadi. Waktu aya tag ka wall kuring. Tadina mah rék haré-haré waé. Siga nu salila ieu dilakukeun tara ieuh pirajeunan ngalike sumawona ngomén. Komo deui ka jalma anyar pinanggih. Bisi kateterusan. Kitu sotéh da mémang pangalaman. Lain akon-akon. Tadi mah hayang disebut bageur. Sieun disebut gedé hulu, pédah geus jadi penulis terkenal. Tapi nya kitu téa antukna ngalieurkeun sorangan. Neleponan unggal poé, teu nyaho di waktu.
                Ti harita mah tara pirajeunan kuman komén ka jalma saliwat. Sok diantepkeun waé. Haré-haré. Api-api teu kabaca. Tapi ku tag anu anyar asup mah kuring rada kataji. Poto nu dijadikeun Profil kacida wawuh. Dalit pisan jeung kuring. Pasti dalit. Da éta téh buku karya kuring pisan.  Novel munggaran.  Novel anu harita ngangkat darajat kuring salaku penulis anu mimitina biasa jadi luar biasa. Kuayana buku éta medal ka alam dunya. Ngaran kuring pada ngambeuan, pada ngajénan ku balaréa, khususna ku para sastrawan. Novel anu langsung jadi best seller. Mun inget kana kajadian puluh taun katukang, éstu matak ngabeukahkeun irung sorangan.
                Kakangen kana éta buku datang sapada harita. Langsung muka profil éta jalma. Anu boga ngaran Mayang Arumsari, dina akun FBna. Komo mun inget yén kuring salaku penulisna teu mibanda éta buku.  Atuh sababaraha lila mah kuring ngotéktak poto manéhna. Karék apal, ning potona téh leubeut ku karya kuring sorangan.
                Rét kana tulisan anu ditagkeun ka kuring.
‘Langit liwung mapaésan wanci sareupna. Nyuaykeun lalangsé nu méh reureuh, katebak angin kasimpé. Kahanjelu mimiti maluguran, waktu ngaran anjeun ngeusian lulurung kalbu. Saeutik saeutik ngumbah karaha nu  salawasna maheut.’ 
                “Mugia kersa ngaos sareng ngomén. Rumaos teu acan pinter nguntun kecap anu merenah.” Ngaran Mayang mucunghul dina handapeun statusna.
                Ti dinya pirajeunan ngomén status Mayang, tah ti harita karék apal yén manéhna téh geuning salah sahiji jalma anu kacida migandrung karya kuring. Teu sirikna ka liang cocopét, ka tempat anu rumpil dijugjug demi nohonan kahayangna. Seja ngeuyeuban karya kuring. Seja ngoléksi.
                Leuwih ajrih. Waktu manehna nyaritakeun koleksina lain  ngan  saukur buku. Karya kuring anu bacacar dina saban média diklipingkeun ku Mayang sarta dirawat dihadé-hadé. Ajrih kacida. Rek kitu pantes, sasat Mayang téh  budak ngora anu karék belasan taun gubrag ka alam dunya. Béda jeung kuring anu geus bau taneuh. Mayang ngora  geuning kacida resep kana basa indung, basa sorangan. Basa Sunda. Basa anu ceuk sababaraha tokoh mah cenah bakal leungit kalindih ku jaman.
                Komo waktu Mayang ngainbox. Nanyakeun bisa heunteuna manehna nyieun carpon siga kuring.
                “Pasti bisa. Asal aya kahayang.”
                “Kumaha ngamimitianna?”
                “Tulis wé heula naon pangalaman anu geus karandapan. Imeutan naon anu aya di sakuriling sarta jieun éta hiji carita. Terus kembangkeun atawa bumbuan  méh teu garing teuing.”
                “Geuining kedah nganggé bumbu?”
                “Pan méh aya sarian. Siga pasakan waé lamun euweuh sarian kumaha karasana?” cekéng dina salah sahiji chat jeung manéhna.
                “Tapi sok bosen sakapeung mah nyerat teh.”
                “Eya éta panyakitna. Sok horéam.“
                “Kumaha carana mun horéam nganjang?”
                “Gampang. Horéam nulis. Ubarna ku maca.... Biasana lamun dibawa maca, idé téh sok rabul daratang. Tah lebah dinya maca jeung nulis téh kacida penting.”
                J
                “Lamun masih kénéh horéam. Téang kagiatan lain  anu dipikaresep. Tinggalkeun heula sakeudeung kagiatan nulis. Tapi tong kalalanjoan teuing. Langsung deui nulis, satutas mood balik deui. Teu nanaon rék saparagrap dua paragrap. Nu penting mayeng tutulisan.” Ceuk kuring ka Mayang.
                Enyaan sumanget diajar ngagedeur pisan. Teu kungsi lila Mayang ngirim imél. Cenah mah hayang dibebenah perkara tulisanana. Kaciri aya bakat dina sastra, diksi jeung nataan kalimah tiap padana geus mantes. Sanajan loba sabenerna kecap anu pasalia. Anu teu puguh hartina, ngan metaforna wéh nu leubeut teuing. Hayang katingali nyastra, meureun ti dituna mah. Bari jeung teu nyambung, euweuh makna.
                “Tos saé. Tinggal ngabebenah.” Ceuk kuring bari jeung nataan kumaha anu sakuduna jeung lebah mana kakuranganna.
                Mayang teu  épés méér sarta teu pundungan, sanajan dikritik bébéakan, angger diajar nulis. Teu pati panuju sabenerna waktu Mayang ngabéjaan, yén  carpon anu geus  dikritik ku kuring  téh dibebenah sarta geus dikirim ka media. Atah kénéh, ceuk kuring na  jero haté. Barina gé teu bisa kitu. Kuring teu ngabogaan hak pikeun nyawad sumawona ngahulag kahayangna. Susuganan waé atuh tarik milik aya di manéhna sarta bisa dimuat.
                Ku kasibukan kuring. Pleng wéh tara  aya komunikasi jeung Mayang. Kungsi sababaraha kali manéhna ngirim imel. Pangmeunteunkeun. Tapi ku lobana acara. Lat wé poho. Angger kuring nyieunan naskah  keur sababaraha penerbit anu geus nga acc karya kuring.
                Kungsi sabaraha kali mah maca status Mayang. Merkarakeun perkara galau haténa. Perkara kasedihna. Teu ieuh hayang ngoménan, barina kuring keur lieur ditungguan DL. Iseng sotéh muka FB,  bisi aya inbox atawa pesen penting ka kuring ngeunaan kagiatan kuring sorangan jeung sababaraha relasi dina hal tutulisan.
                Rada ngagebeg téh waktu maca status Mayang nu anyar. Cenah lantaran kabutuhan ekonomi jeung sabaraha hal anu hésé dicaritakeun. Manéhna seja ngalélang buku koléksi manéhna. Ieu status téh dina waktu memenitan geus rabul nu ngomén. Malah katangen ku kuring sababaraha sastrawan petingan ngilu mairan kana éta status. Maranéhna kataji ku buku-buku heubeul Mayang.     Saméméh ku batur éta buku kapimilik, mendingan ku kuring dibeuli deui. Ceuk pikir téh.  Barina gé kuring kacida  perluna ngoléksian buku kuring sorangan anu geus heubeul, anu teu aya dina leungeun kuring.
                “Sabaraha mun dilélang sadaya?” cekéng nga inbox Mayang.
                “Ah, pami kunu gaduhna mah. Mangga waé candak asal tiasa nepangan abdi. Bagja temen tiasa tepang sareng akang nu salilana dipigandrung. Cigana téh kabingung kuring langsung ilang baganti bagja,” cenah bari teu poho méré alamat ka kuring. “Ngan omat kedah saénggalna bilih kabujeng kunu sanés.” Kitu inbox panungtung ti Mayang.
                Banget ku rasa lebar éta barang kapimilik batur, teu talangka deui  langsung indit ka  imahna. Sanajan di luar kota kapaksa dijugjug demi kahayang. Teu kacaturkeu dijalanna,  sanajan jauh teu ieuh jadi halangan. Da teu dimana teu dimeni, kuring angger ngamanfaatkeun waktu ku cara nulis.
                Sanggeus sababaraha lila ngetrokan. Aya ibu-ibu tengah tuwuh mukakeun panto. Manéhna mencrong rada lila ka kuring nu anyar pinanggih.
                Sieun dianggap jalma anu boga niat teu hadé, langsung wé kuring nyaritakeun pamaksudan anu utama. Taya lian rék niténan buku-buku anu rék dilélang.
                “Mangga atuh ka lebet.” Manéhna ngaléngkah. “Mangga tingalan wé di lebet.” Éta ibu-ibu nuduhkeun hiji kamar, mukakeun panto. Sarta kuring nuturkeun.
                Teu salah geuing. Naon anu dicaritakeun ku Mayang téh bener pisan. Kabéh buku karya kuring ngumpul di dinya. Anu matak ngeclak cimata. Nyaéta  karya kuring  ditémpél kabéh dina dinding kamarna. Malah  mah komén atawa inbox kuring keur Mayang némpél didinya. Diprint badag. Hayang némbongkeun kanu maca meureun, yén Mayang kungsi aya hubungan jeung kuring, kungsi guguru ka kuring. Katingali tina tulisan dihandap anu unina. ‘Peupeujeuh - comment ti sang guru, anu salilana dipigandrung’.
                Karya kuring enyaan kacida kumplit.  Éstu dipiara, ngaleuwihan kuring, penulisna.
                “Dupi Mayangna kamana, Bu?” kuring tumanya ka si Ibu nu tatadi teu lémék teu nyarék.
                Manéhna teu ngajawab. Anggur aya nu ngeclak tina matana.
                “Dimana, Bu?” kuring nanya rada tarik.
                “Aya di rumah sakit jiwa.”
                “Di rumah sakit jiwa?” kuring ngagebeg.
                “Muhun. Putus asa panginten. Wiréh teu janten waé sastrawan. Karyana ditolak waé media.” Si Ibu sumegruk.***