Senin, 24 Februari 2014

Cerpen Anak, Dimuat di Radar Bojonegoro 9 Februari 2014


Bubu Gajah yang Baik Hati
Oleh: Nina Rahayu Nadea

            Di pagi hari yang sangat cerah Bubu Gajah  ke luar dari rumahnya. Ia berniat berjalan-jalan sambil menghirup  udara pagi yang segar. Dengan lincah ia berlari kecil sambil  sesekali bersiul riang. Tiba-tiba jalannya terhenti, ketika dilihatnya teman-teman sebayanya sedang bermain.  Ada Beaver si  berang-berang, Bear Beruang,  juga Monkey Monyet yang saat itu sedang bermain petak umpet.
            “Hai ikutan dong....!” Bubu tersenyum ramah.
            “He...he... ada mahluk asing, si hidung panjang,” Beaver  menjauh dari Bubu yang mendekatinya.
            “Iya ayo kita bubar,” Monkey berteriak keras.
            Menyadari kehadirannya tak diinginkan oleh mereka, Bubu segera meninggalkan tempat mereka bermain. Hatinya begitu pedih. Entahlah, mengapa semua begitu membencinya. Padahal selama ini Bubu senantiasa berbuat baik bahkan senantiasa tersenyum ramah pada mereka. Tapi mereka senantiasa mengacuhkan dirinya. Kehadirannya senantiasa dianggap angin lalu saja.
            Bubu menyadari hidung panjangnya lah yang senantiasa menjadi masalah. Kini Bubu memilih duduk menyendiri di dekat sebuah kolam yang airnya jernih. Di atas kolam ia memerhatikan wajahnya yang memang lain dari yang lain. Telinga yang sangat lebar dan hidung yang sangat panjang senantiasa membuat teman-teman mengolok dirinya.
            Di tengah kesedihannya, sesekali terdengar teriak kegirangan dari Beaver, Bear serta binatang lain yang saat itu bermain di dekat rumah Beaver. Dilihatnya ibu Beaver yang sibuk menyuguhi mereka dengan makanan.
            Ah, andai aku punya ibu, batin Bubu. Matanya tiba-tiba berkaca-kaca mengenang ayah ibunya yang sudah tiada.
            “Api...api...!”
            “Tolong anak bayiku!” ibu Beaver berteriak.
            Bubu melihat ke arah keributan. Dilihatnya api menyala membakar rumah Beaver. Dengan segera Bubu menjulurkan belalai panjangnya. Kemudian tanpa ragu ia mengguyurkan air ke arah rumah Beaver yang jaraknya tidak terlalu jauh dengannya. Api yang menjalar rumah Beaver sudah membesar dan untuk memudahkan memadamkan api yang berkobar, Bubu harus bolak-balik dari kolam ke tempat Beaver berkali-kali supaya apinya cepat padam.
            Beruntung api akhirnya mati. Walaupun Bubu merasakan kelelahan yang teramat sangat dari badannya, tapi hatinya begitu bahagia karena ternyata belalainya mampu menjadi penolong untuk teman-temannya. Ia bersandar di tepi pohon sambil matanya memandang  langit yang cerah. Dilihatnya ibu Beaver dan teman-temannya yang juga kelihatannya bahagia.  Sebenarnya Bubu ingin melepaskan lelah lebih lama di bawah pohon rindang tersebut. Tetapi teringat akan kelakuan Beaver sewaktu tadi, ia menyurutkan niatnya. Ia berdiri, dan berjalan menjauhi rumah Beaver.
            “Bubu...Bubu,” tiba-tiba dari belakang terdengar memanggilnya.
            Bubu berhenti, dipasangnya telinga lebar-lebar, takut salah dengan pendengarannya.
            “Bubu...Bubu, kemarilah,” benarkah Beaver memanggilnya? Hati kecilnya dipenuhi tanya.
            Bubu membalikan badannya. Dilihatnya Beaver, Bear, Monkey telah berdiri.
            “Bubu makasih kau telah menolong kami,” Beaver berkata.
            “Sama-sama,” Bubu segera melangkah menjauh dari mereka. Ia tak mau, kata-kata yang biasa mengoloknya akan menyakitinya kembali.
            “Bubu maukah kau bermain bersama kami?” Bear mendekati Bubu.
            “Benar Bubu, ayolah main bersama,” Beaver berkata kembali.
            Bubu tertegun, hatinya seakan tidak percaya.
            “Maukan Bubu?” Beaver  bertanya.
            “Benarkah? Benarkah kalian mengajakku bermain?” Bubu tak yakin dengan ajakan teman-temannya.
            “Benar Bubu. Ternyata selama ini kami telah salah menilaimu. Ternyata kau sangat baik. Selama ini kami takut dengan belalai panjangmu. Tapi ternyata semua salah, ternyata belalaimu mampu menolong kami. Ayo main bersama kami.”
            “Horee...” Bubu berteriak girang.

Selasa, 18 Februari 2014

Artikel basa Sunda. Dimuat di Majalah SundaMidang 25 Jan-25 Feb 2014


TIK jeung Profesionalisme Guru
Ku: Nina Rahayu Nadea

                Kasalempang  jeung kahariwang kungsi ngamomotan  para guru, khususna guru TIK.  Ku ayana kurikulum anyar, kurikulum 2013. Dina éta kurikulum téh dipertélakeun yén pelajaran TIK teu natrat aya-ngajanggélék dina éta kurikulum. Kasalempang anu kacida gedéna téh tinangtu waé dina perkara program sértifikasi. Salaku guru, pasti kabéh hayang ngiluan éta program anu diayakeun ku pamaréntah sorangan. Program anu diayakeun sangkan guru leuwih parigel jeung bisa jadi guru anu profésional. Tapi kuayana kurikulum 2013, pangharepan téh pugag.
Tapi teu burung kasalempang jeung kahariwang téh saeutik-saeutik ngaleungit. Ngaleungit kuayana kawijakan pamaréntah, réhna sakabéh guru TIK anu geus nyoko kana aturan sertifikasi bisa ngiluan éta program pamaréntah. Sanajan tisaméméh mula, loba adurényom perkara guru TIK. Ti mimiti sina pindah ngiluan mata pelajaran anu lain anu sakirana kacangking ku maranéhna, ngindung ka SMK. Tug pamustungan angger nyekel palajaran TIK.
Anu leuwih ngondang kabagja, réhna maranéhna anu ngajar Tik bisa longsong dada kusabab bisa ngiluan PLPG. Maranéhna kapanggil ku  program PLPG. Ti mimiti pendataan. Ngiluan UKA, sarta lulus tur bisa ngiluan program PLPG anu kacida diantina ku sakabéh guru anu antukna bisa ngalaksanakeun program sertifikasi.
                PLPG téh  congona jeung jalan   pikeun ngalaksanakeun sakabéh kagiatan anu kacida pentingna. Lantaran anu lulus PLPG téh bisa meunang sértifikat pendidik. Ciri yén manéhna geus lulus banglus, ciri maranéhna téh hiji guru anu profésioal. Anu ujung-ujungna tinangtu maranéhna ngabogaan hak pikeun meunang tunjangan sértifikasi.
                Kasalempang téh pasti waé ngamomotan para guru TIK. Sieun. Inggis maranéhna teu bisa ngiluan program sértifikasi. Tapi kuayana maranéhna dipanggil PLPG, ngajadikeun ciri yén maranéhna insya alloh bisa mareunang tunjangan saperti guru-guru anu geus ngalaksanakeun program sértifikasi. Kukituna kasejahteraan anu dipiharep bisa karasa ku maranéhna.
                Ari anu jadi kabagja pikeun para guru TIK téh pan geus pada apal ti samameh mula. Yén dina kurikulum 2013 pangajaran TIK téh teu diasupkeun kana mata pelajaran khusus anu asalna mandiri. Sananjan pelajaran TIK bisa waé diajarkeun ka anak didik sanajan teu aya dina kurikulum 2013, gumantung kana kawijakan pamingpin sakola. Sanajan enya anu ngalakasanakeun kurikulum 2013 téh teu saratus persén. Réhna anu ngalaksanakeun kurikulum 2013 téh sakola anu ditunjuk atawa anu siap ngalaksanakeun kurikulum 2013. Jadi teu anéh lamun ayeuna téh di sakola aya nu maké kurikulum anyar atawa aya ogé anu maké kurikulum heubeul.  
                Kuayana panggilan peserta PLPG keur guru TIK aya anu noélan kana haté. Naha enya  di dituna téh maranéhna digecek, dibéré pangaweruh anu bener-bener ngeunaaan kurikulum? Pan pangalam anu geus-geus PLPG teh hiji cara pikeun ngajadikeun guru ngabogaan ajén anu luhur, bisa ningkatkeun kaparigelan widang ngajarna ku jalan ngalaksanakeun sakabéh kagiatan anu geus disadiakeun di ajang PLPG. Ari anu diajarkeun téh pan jejer anu dibejerbéaskeun tina kurikulum téa. Ari anu jadi hemengna? Pan  geus apal yén TIK téh teu aya dina kurikulum 2013. Duka teuing ketang lamun angger maké kurikulum hebeul mah. Tojaiyah meureun ngaranna. Ari kurikulum 2013, tapi anu dijabarkan kurikulum heubeul. Ah, percayakeun kétang kabéh ka para pangaping di PLPG. Percaya maranéhna kapilih pikeun bisa ngajadikeun guru-guru TIK téh jadi guru anu profésional anu ahli dina widangna téa. Sangkan dina prugna ancrub, aub di lapangan para guru bisa nerapkeun sakabéh kamampuh anu geus kacangking waktu PLPG.
                Atoh kacida. Pasti waktu maranéhna kapanggil jadi peserta PLPG. Teu kitu kumaha. Apanan maranéhna geus uculan waktu, tanaga jeung béa pikeun ngalaksanakeun sakabéh  kagiatan saacan bisa miang ka tempat PLPG. Ti mimiti pendataan, seleksi administrasi, tés Uka. Éta kacida geus nyieun dada dagdigdud alahbatan dikendaangan goong. Alhamdulillah anu bisa lulus UKA sarta antukna bisa ngiluan PLPG. Bareng ngalaksanakeun PLPG jeung peserta PLPG taun kamarina anu teu lulus. Kulantaran loba diantaran anu teu lulus UKA, antukna teu bisa nuluykeun lampah, ngiluan PLPG. Atuh nu ngiluan PLPG tong waka bungah bungangang. Lantaran pikeun  bisa ngarasaan tunjangan sértifikasi téa, maranéhna kudu sah atawa kudu lulus heula ngiluan PLPG. Tur dibuktikeun ku mibogana sértifikat pendidikan ‘bukti maranéhna guru profésional’.
                Jadi intina pikeun bisa ngarasaan tunjangan sértifikasi téh. Loba pisan saratna. Pon kitu deui anu miboga sértifikat pendidik tong waka atoh. Lantaran maranéhna kudu bisa nyumponan sarat. Nyaéta kudu sanggup nohonan jam ngajar anu lobana 24 jam. Jadi tong anéh lamun nepi ka danget ayeuna loba kénéh guru anu geus ngabogaan sértifikat pendidik, profésional, tapi teu bisa ngarasakeun nikmatna tunjangan sertifikasi. Anu jadi margalantaranna mah nyaéta  Loba guru anu can bisa nohonan 24 jam.
                Kuayana guru TIK anu dipanggil PLPG téh jadi tanda tanya aku kacida gedéna. Naha enya maranéhna téh engké lamun geus lulus sarta ngabogaan sertifikat pendidik bisa meunang tunjangan? Naha bisa guru TIK anu geus miboga sertifikat pendidik disebut guru profesional, bari jeung teu ancrub ka lapangan lantaran teu aya pangajaran TIK?
                Mugia waé dipanggilna guru TIK pikeun ngiluan PLPG téh lain ngan saukur ngabebenah haté. Mépéndé  sangkan saré tibra saheulaanan. Tapi anu leuwih penting,  pamaréntah bener-bener merhatikeun maranéhna,  tur heunteu ngarugikeun para guru. Amin.***



Kamis, 06 Februari 2014

Cerpen anakku. Dimuat di Koran PR, 2 Februari 2014


Penari Kecak
Karya: Rianita Wulandari Arief Nadea
                Aku bangun dari tidurku. Hari ini hari Selasa. Aku bergegas dari ranjangku menuju kamar mandi untuk segara mengambil air wudhu dan melakukan sholat.
                “Teh, cepet mandinya, ya. Kan mau sarapan.” Teriak Mama.
                “Iya, Ma.” Kataku dari dalam kamar mandi.
Setelah beres mandi aku segera ke luar dari kamar bernomor 402. Kamar tempat aku menginap selama berada di Bali. Tepatnya di Hotel Nirmala lantai 2.
                Yang dituju saat ini adalah lantai 5. Dimana aku dan keluargaku dapat menikmati hidangan yang tersaji. Aku dan adikku memilih bubur soto dan air teh. Semenatara Mama dan Nenek memilih nasi, sayur, telur, daging, dan air teh.
                “Mah sekarang kita mau ke mana?”
                “Ke GWK.”
                “Apa itu GWK?”
                “Garuda Wisnu Kencana, disana kamu dapat melihat patung raksasa.”
                “Wah asiiik.”
                “Makanya cepat habiskan makanannya, nanti telat. Malu sama orang lain, kalau kita telat. Ngak enak ditungguin orang lain di bis.”
                “Baik, Ma.“ Kataku dengan segera menyuapkan nasi.
                Setelah beres makan. Aku segera menuju lantai 1. Apalagi saat itu sudah ada pengumuman, bahwa bis yang akan mengantar kami ke GWK sudah datang dan menunggu kami di bawah.
                “Teh awas, nanti di GWK Teteh jangan kebanyakan jajan yah?”
                Aku hanya tersenyum.
                “Ingat belanja seperlunya. Jangan menghamburkan uang.” Kembali Mama berkata ketika aku diam saja.
                “Iya, Ma....”
                Tidak terasa akhirnya kami sampai juga  GWK. Dan benar saja di sana kami dapat melihat patung yang sangat besar. Cuma belum selesai, karena masalah biaya. Untuk sampai di sama, kami harus berjalan melewati tangga, kurang lebih 50 anak tangga. Duh, cape rasanya. Tapi demi keinginan melihat patung, aku terpaksa menguatkan diri.
Tapi yang membuatku kesal adalah ketika baru saja kami sampai dan melihat patung tersebut adikku nangis, karena ingin pipis.
“Nanti saja, ya, De. Sebentar lagi.” Aku membujuk adikku yang tetap menangis.
“Iya. Ayo cepat. Sini Mama gendong.”
“Uh. Kamu....” Kataku, memandang kesal pada adikku yang digendong Mama. Kalau tidak takut dimarahi Mama, ingin sekali aku nyubit dia.
Akhirnya acara melihat patung GWK pun selesai dengan waktu yang sangat singkat. Karena aku, Mama, Ade, dan Nenek turun duluan untuk mencari WC. Sementara yang lain tetap di atas. Main, kemudian foto bersama. Sebel sekali.
Acara kunjungan terakhir di hari ini adalah menyaksikan para penari di Amphiteater, masih berada di seputar GWK. Acara yang selalu dinanti para pengujung, karena dapat menghibur. Khususnya dapat melihat Tari Kecak. Acaranya digelar setiap jam 18.30 sampai 19.30.
Yang paling menarik pada acara ini adalah karena Pak Ecep, temennya Mama, diajak menari oleh sang penari kecak. Pak Ecep pun terpaksa mau ikut, karena tanganya ditarik terus oleh penari tersebut. Ia tak bisa menolaknya.
Walau tak bisa, Pak Ecep mengikuti tarian yang digerakan sang penari. Tangan Pak Ecep naik turun, pun kepalanya bergoyang-goyang ke kiri ke kanan mengikuti irama. Tak lupa mata Pak Ecep ikut bergerak ke sana kemari, membuat penonton tertawa karena lucu.
Lama-lama Pak Ecep menjadi bisa menari. Sedang asiknya menari, tiba-tiba kaki Pak Ecep nyangkut pada ujung celana bawahnya. 
Bruug.... Pak Ecep jatuh di atas panggung. Penonton bersorak riuh.
“Haha... penari kecaknya jatuh.”

                                                                                                Pengirim:
                                                                                                Rianita Wulandari Arief Nadea
                                                                                                SDN Raya Barat Kelas 5B
                                                                                              

               

Jumat, 31 Januari 2014

Carpon Mangle, 30 Jan-5 Feb 2014


Nyingraykeun Lalangsé
Ku: Nina Rahayu Nadéa
                Ngahaja isuk kénéh geus ngalangeu hareupeun imah. Hawa tiis dibaturan angin ngahiliwir ti landeuhkeun. Nebak awak nu tatadi ngadayagdag dina korsi. Ngararasakeun hawa nu nyelecep, nyulusup kana lulurung kalbu. Éndah kacida. Saparat panon nénjo kajauhna, ukur  pakebonan  jeung  gunung leutik nu mapaésan kaéndahan alam.  Jalan blung blong ka ditu ka dieu. Kacida pisan simpé, euweuh sora kandaraan anu nyababkeun polusi sora jiga  di kota. Anu aya ngan sora manuk jeung sabangsaning sasatoan anu kacida matak genah tumaninah kana haté. Ngupahan anu sungkawa.
Matakna ngahaja reureuh di dieu. Bumén-bumén di tempat anu kuring sorangan can wawuh. Ngahaja. Lian ti hayang  ngahirup hawa seger. Ogé aya nu lain, hayang nyingkahkeun lalangsé. Miceun rereged anu aya dina diri. Hayang muka lambaran hirup anyar di dieu. Di tempat anyar. Satutas kajadian harita. Kajadian anu kacida matak down. Rendah diri jeung putus asa ngabaturan kuring.
                Kajadian anu langsung nangkubkeun jeung meunggaskeun sagala pangharepan anu karék mucunghul, pating parentul mapaésan haté ku karir anu neut neutan alus. Jabatan alus sakeudeung deui baris kacangking ku kuring. Jabatan anu salila ieu dipiharep ku sakabéh pagawé di perusahaan tempat kuring. Tapi ku kajadian anu tumiba. Kuring kudu nutupkeun haté, malah nepi ka resign ti perusahaan sagala. Bongan, enya bonganna atuh mamala beut nganjang na diri. Sakapeung mah aral kacida. Mendingan nemahan pati daripada nandangan lara.
                “Allohu Akbar.” kuring jumerit waktu awak ngudupruk labuh.
                Gubrag!
Panci anu dipaké naheur cai murag, meneran pisan kana leungeun katuhu anu neueul kana lanté.  “Awww....”
                Rabul tatangga anu deukeut. Pamajikan rawah riwih ningali kaayaan.  Aya anu ngabaluran leungeun ku minyak, aya ogé anu ku odol. Paciweuh. 
                Sababaraha lila jadi pasén di rumah sakit. Ngubaran leungeun anu kaléob. Tapi ning kitu, geus titis tulisna. Anu dipiharep sangkan normal,  teu waluya.                 Leungeun katuhu jadi kompér, euweuh tanaga, sarta warnana hideung pabaur jeung bodas anu pating gareblég totol-totol. Matak geuleuh ningalina. Komo lebah curuk mah. Iy, pasti ngabirigidig. Ningali tumpukan daging anu teu mangrupa, jiih.
Kacilakaan anu nyababkeun kuring tatu saumur-umur.  Rujit. Sorangan geus ngarasa kitu, komo meureun nu lain. Kitu anu jadi momot kuring saban waktu. Sanajan pamajikan salilana nyarita tetep nyaah, tetep narima kana naon rupa anu tumiba. Ngan kuring angger teu sadar. Ti harita jadi leuwih kasigeung jeung gedé ambek. Teu kaur  aya omongan anu rada teu merenah langsung nyentak. Kitu deui mun ngadéngé anu ngalelemu, ngagedékeun haté teh lain atoh. Tapi beuki ijid kanu ngomong asa ngaléléwa, asa ngahina.
Sakapeung sadar jeung mangkarunyakeun kanu jadi pamajikan pareng  disentak. Tapi nya kitu téa atuh kuring téh sok asa geuleuh.  Matak mending nyamunikeun diri di ieu  tempat anu hara-haraeun. Méh teu panggih  jeung jelema loba. Tiis ceuli hérang panon.
                Kapaksa meureun. Pamajikan ngéléhan manéh  nuturkeun kuring pindah. Ari barudak mah angger waé di kota. Satia ka salaki, ngurusan kuring anu keur karandapan aral. Tinimbang aya kajadian anu teu dipiharep. Mimita na mah manéhna mugen sarta ngalelemu ka kuring sangkan cicing, angger di tempat anu baheula.
                “Naha tos diémutan, Kang?” cenah panonna manco ka kuring.
                “Komo!” kuring teugeug, teu nempo saeutik ogé ka pamajikan.
                “Saur pangemut abdi mah mending di dieu heula atuh. Tong getas harupateun. Anggur sing tawakal. Pan Akang gé di dieu keur diubaran. Mudah-mudahan aya jodona. Bisa cageur cara sasari.” Pamajikan ngalelemu.  Leungeunna ngocékeun gelas. Song gelas di ka kuringkeun. “Leueut heula cai téh haneut, meh janglar.”
                “Teundeun na méja.” Kuring teu miroséa.
                “Kang.” Pamajikan ngarahuh.
                “Hem.”
                “Akang téh sing sabar. Sakieu gé alhamdulillah ngan saukur panangan anu tatu.”
                “Na di dinya ngaharepkeun kabéh awak kaléob cai panas kitu?”
                “Astagfirulloh, Kang. Sanés kitu....”
                “Heup... heup gandéng. Meunggeus tong loba carita deui.” Panon kuring mencrong ka luhureun méja kerja. Map anu numpuk,  buku-buku, kantong jingjing, ngingetkeun kuring waktu digawé.
                “Hapunten.” Manéhna cengkat.
                “Nung...!”
                “Kumaha?” cenah ngarandeg, léngkahna kandeg.
                “Hampura akang,” cekéng.
                “Teu sawios. Ngartos.” Gék deui di gigireun.
                “Akang téh éra ku kaayaan. Enung gé apal kumaha akang baheula. Jadi wayahna mun Enung nyaah ka akang....” kuring neuteup panonna nu liuh carinakdak. “Akang hayang pindah. Hayang ngumpi diri. Keun waé  cicing nyorangan gé, ari Enung teu daék mah.”
                “Pami tos buleud mah, mangga. Keun abdi gé bakal nyarengan.” Sorana dareuda.
*
                Tempatna jauh ka ditu ka dieu. Kabeneran  aya rélasi anu ngajual vila. Alhamdulillah, teu ditawar deui langsung diduitan bakat ku atoh. Tempat anu ceuk batur hara-haraeun, pikasieuneun téh. Cek kuring mah betah kacida.  Tempat anu saeutik saeutik miceun bangbaluh, nyingraykeun lalangsé anu asa ngukuntit  diri.
                Unggal isuk ngalangeu hareupeun imah. Jalan-jalan ngarasakeun hawa anu seger tumaninah kana awak, sumarambah kana bayah.  Katunggaraan saeutik-saeutik kaubaran ku ningali kaayaan ciptaning Gusti anu éndah kacida. Sanajan angger wé sok aya kasedih datang mun inget kana kajadian.
                “Gusti, naha anjeun masihan sagala kasedih nu pohara.” Kuring nyusut cipanon ku tonggong leungeun nu datang teu kaampeuh. Panon angger nyérangkeun sakuriling, rét ka kénca rét ka katuhu.
                Karék sidik, gening rada jauh, beulah kalér aya jalan badag molongpong. Di dinya aya gapura badag warna emas. Patingborélak katojo  sumirat.  Gapura anu  jadi batas hiji wewengkon. Katangen di luhurna aya aksara badag. Ngan teu pati écés, jeung teu kaharti tulisanna, teuing batas daérah naon. Tulisanan rada teu jejeg, siga tulisan sunda buhun.  
Awak asa lungsé, asa sedih pohara ningali gapura anu aya di dinya.  Gapura anu dipinding tihang beton  kénca katuhu. Beton mangrupa dua leungeun anu keur nadah, siga anu keur ngadoa ka mantenNa. 
                Aya nu merebey ningali éta dua leungeun anu keur ranggah.  Leungeuna anu katuhu ning euweuh ramo anu katingali. Ti pigeulang nepi ka ramo teu aya. Buntung.
                Rét kana leungeun katuhu kuring anu teu daya teu upaya. Tong boroning bisa ranggah siga kitu. Anggur beut asa ngaheurinan. Teu bisa nanaon. Jadi hahalang pikeun ngalakuken kagiatan. Ngulapés, teu daya teu upaya. Sagala ngan saukur dilakukeun ku leungeun kénca.
                Rét deui kana leungeun ranggah di luhur gapura. Katingali leungeunna bedas. Ngadoa unggal waktu. Jung nangtung lajag léjég. Aya amarah anu datang teu diondang. Ambek ngurunyung inget kana papastén anu karandapan. Kabayang waé waktu keur gandang.  Sapopoé maké mobil. Datang ka kantor pada ngahormat, pada ngajénan. Ari ayeuna?
                “Na atuh manéh teh ngadon ngulapés. Euweuh guna. Euweuh gadag. Asa mendingan siga leungeun di luhur gapura. Sanajan buntung tapi geuning perkasa katingalina. Gagah.”  Kuring ngabeubeutkeun manéh kana korsi. Ngépéskeun leungeun katuhu satarikna.
                “Aduuuh.” Kuring ngajerit basa leungeun keuna pisan kana armrest korsi.  Nyuuh kana méja sababaraha lila. Ngarasakeun nyeri dina leungeun.
                Clak... clak....  Sora nu ngeclak écés kana ubin. Ngarérét sakeudeung ka lebah sora anu deukeut  suku. Bari angger nyuuh. Gebeg. Ningali getih anu anu aya dina ubin ngabayabah. Beuki loba bareng jeung nu ngeclak ti luhur saeutik-saeutik. Tanggah, euweuh nanaon. Paneuteup balik deui kana ubin,  nuturkeun getih, ti mana asalna. Rét kana leungeun anu beuki nyanyautan.
                “Gusti!” kuring ngajerit ningali leungeun kuring nu buntung. “Nung... Enung...!” Kuring ngagero pamajikan bakat ku reuwas. Antara sadar jeung heunteu aya  nu nyoara tan katingali. “Sukur geus mikeun éta leungeun ka kuring. Dasar jalma merekedeweng. Salilana ngagugulung aral!”
                Sorana ti béh kalér.... lebah gapura. Rét ka gapura. Rét ka luhur gapura. Ningali leungeun anu ranggah téa. Cacadna leungit baganti dua leungeun anu sampurna. Leng teu inget di bumi alam.***


Nina Rahayu Nadéa. Lahir di Kota Garut 28 Agustus. Nulis dina bahasa Sunda jeung bahasa Indonesia. Karyana mimiti dipublikasikeun ti taun 2007. Tulisanna bisa dipaluruh di www.ninarahayunadea.blogspot.com